Για την κριτική, την Αριστερά, τον Διαφωτισμό.

syriza_52Συντάκτης: Γιώργος Σταματόπουλος

Επιμένουν μερικοί -ευγενικοί, δε λέω- ότι δεν γίνεται κριτική από τούτες τις αράδες στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και τουναντίον επικεντρώνεται στα δύο κόμματα που συγκυβερνάνε.

Οταν απαντάς το ομολογουμένως αυτονόητο, ότι η κυβέρνηση αποφασίζει για τις τύχες μας και το μέλλον του τόπου πρωτίστως και έπονται τα κόμματα της αντιπολίτευσης· επιπλέον θυμίζεις ότι η φιλελεύθερη παράταξη είτε με την ελαφριά εκδοχή της Δεξιάς είτε με τη σκληρή έχει αποδείξει την ανεπάρκειά της και την τυφλή υποταγή στους ισχυρούς, ε, σφυρίζουν κλέφτικα.

Καλά και σώνει να γράφουμε εναντίον της «επάρατης Δεξιάς» και ας χρησιμοποιεί η «αριστερή» κυβέρνηση την ίδια πολιτική της υποταγής και του «ναι σε όλα» στους ισχυρούς.

Τι άλλο;

Χρειάζεται, λένε οι συνετοί, μια εκ βάθρων επαναξιολόγηση των ιδεών με τις οποίες γαλουχηθήκαμε και ωριμάσαμε (sic) – και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Αυτό προφανώς στενοχωρεί παλιούς, γνήσιους και ειλικρινείς αριστερούς, καλό θα ήταν, όμως, και αυτοί να ξανακοιτάξουν τις παλιές ιδέες και αγάπες και λοιπά.

Αρκεί που επιτέλους η Αριστερά μετά τόσα χρόνια διωγμών, φυλακίσεων, εξοριών είναι στην εξουσία; Νομίζω πως όχι, δεν αρκεί· τώρα είναι που χρειάζεται να δείξει το διαφορετικό της πρόσωπο (εάν υπάρχει…), έστω και με το μαχαίρι στον λαιμό, έστω υπό ασφυκτική εποπτεία.

Κάνουμε κάτι που δεν πιστεύουμε και ολοφυρόμαστε και βουρκώνουμε, είναι αστειότητες, χαμηλής δε αισθητικής και καμιάς πειστικότητας – τους καημένους τους υπουργούς αλλά και όλους που έχουν εμπλακεί στα γρανάζια της κρατικής μηχανής (γραφειοκρατικούς μηχανισμούς στη δημόσια διοίκηση, αγαστές σχέσεις με την Εκκλησία της Ελλάδος και δεν συμμαζεύεται).

Και βεβαίως εξακολουθεί να ισχύει το αδυσώπητο νιτσεϊκό ερώτημα: «Ποιος μιλάει; Και από ποια θέση;». Οπως ισχύει ότι η Αριστερά διεκδίκησε την κληρονομιά του Διαφωτισμού και πρωτοστάτησε σε μακρούς αγώνες χειραφέτησης εναντίον του παλιού, σκοταδιστικού καθεστώτος. Να, όμως, που την ίδια κληρονομιά ιδιοποιήθηκε και ο σύγχρονος φιλελευθερισμός και φτάσαμε σήμερα στο σημείο να υπάρχει απόλυτη σύγχυση στις οικονομικές θεωρίες αλλά και στις πολιτισμικές σταθερές· οπότε, χαιρέτα μου τον πλάτανο…

Η παρέμβαση των μεγάλων «αφηγήσεων» όφειλε να ξεκινήσει από την καθημερινή ζωή των ανθρώπων, την οικογενειακή συνύπαρξη, τα γλέντια και τα πένθη, τα ερωτικά παιχνιδίσματα, τη φιλία, τους γειτόνους, την κοινότητα και μετά να απλώσει την επικράτησή τους στη δομή της κοινωνίας και του κράτους.

Αν έπραξε κάτι σχετικό ο ΣΥΡΙΖΑ ζητώ συγγνώμη που δεν το πήρα χαμπάρι ο καψερός. Εκείνος ο νέος ανθρωπολογικός τύπος που έλεγε η Αριστερά ότι θα «κατασκευάσει», αρνούμενη προφανώς το αρχέγονο και διαρκές ορμέμφυτο, πού να βόσκει αλήθεια;

Μήπως σκοντάψαμε σε αυταπάτες και μήπως επηρεαστήκαμε από τα θέλγητρα του λάιφ στάιλ και της ηγεμονικής εξουσίας; Μήπως ο καπιταλισμός ήταν μέσα μας κι εμείς αρεσκόμασταν να τον καταπολεμάμε – κενοβαρείς και απερίσκεπτοι; Και μήπως τσουρουφλιστήκαμε από τις επαναστατικές φωτιές της νιότης; Μήπως, τέλος, ξεχάσαμε τι σημαίνει ελάχιστη αξιοπρέπεια;

Γι’ αυτό, λοιπόν, γίνεται η κριτική στην Αριστερά, διότι είναι κανείς απαιτητικός απέναντί της μετά τόση ιδεολογική και πολιτισμική φόρτιση με βάση πάντα τον άνθρωπο με την οποία μας τάισε εδώ και πάνω από δυο αιώνες. Κάπως έτσι τέλος πάντων.

πηγή

Advertisements
This entry was posted in Αναδημοσίευση από Η Εφημερίδα των Συντακτών. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s