Η Ομιλία της κας Άννας Νικολάου για την επέτειο κήρυξης της επανάστασης στη Ρούμελη στον Όσιο Λουκά.

Κυρίες και κύριοι,

Υπάρχουν στη ζωή ενός έθνους κατορθώματα που δικαιωματικά εισχωρούν στις περιοχές του θρύλου. Υπάρχουν όμως και θρύλοι, που σε κρίσιμες ώρες μετουσιώνονται σε ιστορικά γεγονότα.

Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί η σημερινή επέτειος, που μας θυμίζει εκείνη την ημέρα, όταν το ελεύθερο ελληνικό πνεύμα συνάντησε τον αίσιο άνεμο που περίμενε κι άναψε, κι έλαμψε πάλι στο θέατρο του κόσμου.

Και όλα αυτά εδώ, στον Όσιο Λουκά, στο ιερό καταφύγιο που υπήρξε όχι μόνο άσυλο αλλά και προμαχώνας της ελευθερίας.

Εδώ, στο μοναστήρι που στολίζεται με το αγλάϊσμα της πίστης, η Ελλάδα ολόκληρη και όχι μόνο η Στερεά ξύπνησε από τον λήθαργο που της είχε επιβάλλει η οθωμανική κυριαρχία.

Το όχημα του ηλίου του νοητού, η θεομήτωρ, έσυρε μαζί με τη γιορτή του Ευαγγελισμού και το όχημα της ελευθερίας, ευφραίνοντας τις ψυχές των πιστών, ξεσηκώνοντας τις ψυχές των Ελλήνων.

Βέβαια, οι συνθήκες για την κήρυξη της επανάστασης στη Στερεά ήταν ευνοϊκές. Η μεγάλη πόλη της Λιβαδειάς ξεχώριζε για το πλήθος των κατοίκων της, τον πλούτο της και τους προκρίτους της, που της είχαν εξασφαλίσει ευνοϊκότερη τουρκική διοίκηση.

Και πάνω απ’ όλα αυτά ήταν η εστία των οπλαρχηγών της Ανατολικής Ελλάδος, η οποία για πολλά χρόνια εξαντλούνταν από τον Αλή πασά. Κι επειδή η βία γεννά τη βία, στην περιοχή πλεόναζε η ληστεία. Για να την καταπολεμήσει ο Αλή δημιούργησε τα πολυθρύλητα καπετανάτα της Στερεάς. Οι κάτοικοι πρόθυμα κατέφευγαν στη στρατιωτική ζωή, που τους πρόσφερε ασφάλεια, τιμή και κέρδος, σε αντίθεση με τη λυμαινόμενη ειρηνική ζωή. Έτσι όλη η Στερεά έμοιαζε με στρατόπεδο . Και φυσικά, όλοι οι πολιτικοί και στρατιωτικοί αρχηγοί είχαν αρχίσει να μυούνται στη Φιλική Εταιρεία ήδη από το 1818.

Ευτύχημα για τον τόπο μας  και όλη την Ελλάδα ήταν και η ανταρσία του Αλή. Έδωσε χρόνο στην επανάσταση να ριζώσει, γεγονός σημαντικό γιατί η Στερεά ήταν αυτή που αναχαίτιζε τον τουρκικό χείμαρρο και τον απομάκρυνε από την Πελοπόννησο, όπως παλαιότερα οι Θερμοπύλες.

Τίποτα όμως από αυτά δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, αν η Ελλάδα ήταν στερημένη από μεγάλους άνδρες που η μοίρα τους είναι να παλεύουν για να εξασφαλίσουν τα ύψιστα αγαθά.

Από το 1816 βρίσκεται εδώ ο Διάκος μαζί με τον Μπούσγο ακολουθώντας τον Ανδρούτσο στο αρματολίκι της Λιβαδειάς. Το 1820 ο Διάκος γίνεται «αρχηγός των αρμάτων της Λιβαδειάς» και τον Οκτώβριο του 1821 ξεκινά επαφές με τους Πανουργιά και Δυοβουνιώτη για συντονισμένη εξέγερση στη Στερεά.

Στις 11 Μαρτίου φτάνει στην περιοχή και ο Ησαΐας Σαλώνων μετά από επίσκεψή του στην Πόλη, όπου είχε επαφές με τον Γρηγόριο τον 5ο και φιλικούς για τον χρόνο της επανάστασης.

Κέντρο των ζυμώσεων και των επαφών γίνεται το μοναστήρι του Οσίου Λουκά, η «Αγιά Σοφιά» της Ρούμελης.

Στις 21 Μαρτίου φτάνει η είδηση των γεγονότων στα Καλάβρυτα και η φλόγα ανάβει. Ο ορμητικός Διάκος θέλει αμέσως να σηκώσουν την επαναστατική σημαία, αλλά υποχωρεί στον Νικόλαο Νάκο που προτείνει να στείλουν τον Μπούσγο στην Πάτρα, για να πάρει οδηγίες.

Στις 24 ο Μπούσγος φτάνει στο Γαλαξείδι, μα τον προλαβαίνουν τα γεγονότα κι επιστρέφει. Φτάνει στην Αράχωβα και συστήνει στους αγωνιστές τη διακοπή της κυκλοφορίας των Τούρκων στους δρόμους μεταξύ Σαλώνων και Λιβαδειάς. Ο ίδιος σκοτώνει στο Ζεμενό έναν Τούρκο ταχυδρόμο κι έναν Τουρκαλβανό.

Τα νέα του διπλού φονικού φτάνουν στον βοεβόδα της Λιβαδειάς, αλλά ο επιτήδειος Διάκος όχι μόνο αθωώνει τον Μπούσγο μα παίρνει και γραπτή άδεια για να συγκεντρώσει όπλα και να στρατολογήσει 5.000 χωρικούς με τη δικαιολογία ότι θα τον προστατεύσει από τον Ανδρούτσο.

Μετά την πρώτη στρατολόγηση μεταβαίνει εδώ, στον όσιο Λουκά, όπου τον περιμένουν κατόπιν συνεννοήσεως ο Αταλάντης Νεόφυτος, ο Σαλώνων Ησαΐας, ο φιλικός Αθανάσιος Ζαρίφης και οι Λιβαδείτες πρόκριτοι.

Εδώ, τα ξημερώματα της 27ης Μαρτίου γίνεται σύσκεψη και λαμβάνεται η μεγάλη απόφαση. Εδώ, οι Έλληνες αποφάσισαν να αλλάξουν τη φθονερή και βάσκανο τύχη που τους είχε καταδικάσει στη δουλεία. Από εδώ η σάλπιγγα της ελευθερίας αντιβόησε στην ελληνική γη.

Ο Ησαΐας ευλογεί τα όπλα, το λάβαρο του ξεσηκωμού, τον Διάκο και οι παριστάμενοι δίνουν τον όρκο του αγώνα και τάζουν να κάνουν κάθε θυσία μπροστά στο άγαλμα της ελευθερίας.

Και τότε οι μορφές πλάτυναν. Η αλήθεια συναντήθηκε με τον Χριστό, η θρησκεία με την πατρίδα, η πατρίδα με τον κόσμο, οι νόμοι με την ελευθερία, η αρετή με τον πόνο για τη λευτεριά και τον πόθο της.

Οι αγωνιστές έκλεισαν στην ψυχή τους την Ελλάδα και κίνησαν για τον μεγάλο πόλεμο.

Ο Διάκος στέλνει τους προκρίτους στους τόπους τους για να ξεκαθαρίσουν τους συμπάσιδες, τους Τούρκους φοροεισπράκτορες, και μετά να συγκεντρωθούν κρυφά στη Λιβαδειά. Ο ίδιος σπεύδει στο Δίστομο και συλλαμβάνει τον αδελφό του βοεβόδα, που ήταν εκεί αστυνόμος, και την ακολουθία του. Σε ενίσχυσή του έρχονται και 200 Αραχωβίτες υπό τον Αναγνώστου Λαζαρή.

Ενισχυμένος την 1η Απριλίου υψώνει στη Λιβαδειά την επαναστατική σημαία. Στα Σάλωνα ο Πανουργιάς έχει κινηθεί νωρίτερα σε μια τοπική επιχείρηση στις 24 Μαρτίου, ενώ στις 28 ο Δήμος Σκαλτσάς, ο οπλαρχηγός Λιδωρικίου και Μαλανδρίνου, υψώνει τη σημαία της ελευθερίας στο Λιδωρίκι.

Έτσι ο λαός, ο καθήμενος εν σκότει, είδε φως μέγα και ο Διάκος ακολουθώντας το πεπρωμένο του έγινε Πρωτομάρτυρας της λευτεριάς.

Γιατί η σημερινή επέτειος είναι καθαγιασμένη με το αίμα ενός λαού που δε σταμάτησε ούτε στιγμή να πολεμά και να αντιστέκεται στους τυράννους του. Είναι το καταστάλαγμα πόνων, αγώνων και μαρτυρίων, που σώριασαν στην ψυχή της φυλής αιώνες σκλαβιάς επάρατης.

Η φωνή των προγόνων σήμερα μας κράζει και ανακύπτουν από τους τάφους για να μας θυμίσουν ότι πρέπει να είμαστε αληθινοί πολίτες και ηθικοί άνθρωποι.

Αυτοί που πρέπει να αγωνίζονται για να είναι τέτοιοι και να ολοκληρώνονται με την ελευθερία. Γιατί ελευθερία, πολιτισμός και δημοκρατία συμβαδίζουν, ενώνουν τους ανθρώπους, γεννούν την ανθρωπιά, τη φιλία, τη θυσία για το σύνολο.

Αλίμονο στους λιποτάκτες και στους αυτόμολους. Αλίμονο στους παθητικούς που δέχονται αδιαμαρτύρητα το κακό και την αδικία. Αυτοί ήταν και θα παραμείνουν σκλάβοι και, οπωσδήποτε, όχι Έλληνες.

 

 

Advertisements
This entry was posted in Όσιος Λουκάς. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s