Τα ευρωπαϊκά σαλόνια και το τούνελ της εξάρτησης.

Απόστολος Αποστολόπουλος

Η κυβέρνηση καλλιεργεί επίμονα την εντύπωση ότι όπου να ‘ναι θα καταφέρει να μας βγάλει από τα Μνημόνια. Εφτά χρόνια, όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις, υπόσχονταν ακριβώς το ίδιο. Η απάντηση των Βρυξελλών ήταν σταθερά η ίδια: Το ένα Μνημόνιο διαδέχονταν το άλλο, το καθένα χειρότερο από το προηγούμενο.

Κάποια στιγμή, όμως, ο Μανωλιός βάζει τα ρούχα του αλλιώς. Οι Δανειστές θέλουν την ουσία να παραμείνουμε απολύτως εξαρτημένοι από τις Βρυξέλλες, το ΔΝΤ, το Βερολίνο. Τα Μνημόνια τυπικά μπορεί να λήξουν, η εξάρτηση όχι.

Τα Μνημόνια και οι διαπραγματεύσεις για τους όρους εφαρμογής τους είναι για να «δεθεί» η εξάρτηση, όχι για να βγούμε από το τούνελ. Οι διαπραγματεύσεις είναι στάχτη στα μάτια μας.

Πρόσφατα, ο άλλος μνημονιακός εταίρος, το ΔΝΤ, έδωσε και ένα περιπαικτικό τόνο στην τραγωδία. Αναγνώρισε δημοσίως λάθη στους υπολογισμούς του χωρίς, φυσικά, να κάνει διορθώσεις. Η αναγνώριση του λάθους χωρίς βελτίωση από το ΔΝΤ επιβεβαίωνε ότι η Αθήνα έχει χάσει κάθε ίχνος εθνικής αξιοπρέπειας ύστερα από εφτά χρόνια δουλοπρέπειας, ζητιανιάς και πλήρους απομόνωσης.

Βρυξέλλες, ΔΝΤ, Βερολίνο (και Παρίσι ως κολαούζος) είπαν στην Αθήνα: Ξέρουμε ότι έγινε λάθος και ποιο είναι το σωστό. Δεν θα διορθώσουμε το λάθος γιατί έτσι μας αρέσει. Και εσείς θα βγάλετε το σκασμό. Όπως και έγινε.

Η πρόθεση εξευτελισμού της Αθήνας είναι η μόνη εξήγηση. Αλλιώς το ΔΝΤ θα διόρθωνε το λάθος και η Αθήνα (κυβέρνηση και αντιπολίτευση) θα ζητούσε επανόρθωση. Την υποτέλεια συνοδεύει η κολακεία του υποτελούς: Ανακάλυψαν στην Αθήνα ότι ο Μακρόν είναι ο καλύτερος φίλος μας. Αυτός μας κράτησε στο ευρώ, είπαν. Πριν από την εκλογή του κανείς εδώ δεν το ήξερε!

Τα λάθη του ΔΝΤ και το Βερολίνο

Δεν είναι, όμως, μόνο τα λάθη του ΔΝΤ. Και οι πολιτικές των Βρυξελλών και του Βερολίνου τον ίδιο σκοπό έχουν: την υποδούλωση της χώρας, όχι την έξοδο από το αδιέξοδο. Οι εξευτελιστικές τιμές των ακινήτων, πλήττουν την αίσθηση ασφάλειας των Ελλήνων και όχι μόνο την περιουσία τους.

Η καταστροφική πτώση μισθών και συντάξεων, η διάλυση των εργασιακών σχέσεων κλπ είναι δεδομένο ότι δεν αναπτύσσουν, αλλά πνίγουν την οικονομία. Έχω ξαναγράψει ότι Βρυξέλλες και Βερολίνο είχαν «ενοχληθεί» από την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, όταν αγωνίζονταν να μας βάλει στην τότε ΕΟΚ, από τα εξής τρία πράγματα:

  • Το μεγάλο μέγεθος της ιδιοκατοίκησης.
  • Τον μεγάλο αριθμό ελεύθερων επαγγελματιών.
  • Τον τεράστιο όγκο (άρα και την ισχύ) της ελληνικής ναυτιλίας.

Τα δυο πρώτα συγκροτούν μια ψυχολογία ανεξαρτησίας και σχετική αδυναμία έλεγχου του πληθυσμού: Έχω δική μου δουλειά, έχω δικό μου σπίτι, δεν έχω ανάγκη κανέναν, είμαι ανεξάρτητος. Ήταν μια νοοτροπία που ενοχλούσε τις Βρυξέλλες, το Βερολίνο και τους παρατρεχάμενους.

Η ναυτιλία έθιγε κυρίως γερμανικά συμφέροντα. Η γερμανική ναυτιλία είναι σημαντική, αλλά επανειλημμένα προσέκρουσε στην ελληνική ναυτιλιακή ισχύ. Ο Σημίτης, λόγω στενών σχέσεων με τα γερμανικά συμφέροντα, επιχείρησε να «βάλει χέρι» στους Έλληνες εφοπλιστές, αλλά τον απόκρουσαν. Τους εγκάλεσε ότι πρέπει να βάλουν τάξη στις δουλειές τους. Του απάντησαν ότι οφείλει να βάλει τάξη πρώτα εκείνος στις δικές του, δηλαδή στη χώρα.

Οι «χώρες του ήλιου»

Πολύς λόγος είχε γίνει την εποχή του Ανδρέα Παπανδρέου ότι οι Ευρωπαίοι ήθελαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε χώρα υποδοχής και ανάπαυσης των κουρασμένων Ευρωπαίων. Θα ήμασταν τα γκαρσόνια τους. Οι «χώρες του ήλιου», όπως βλέπουν οι προτεστάντες βόρειοι Ευρωπαίοι τις νότιες ευρωπαϊκές χώρες, είναι κατάλληλες μόνο γι’ αυτό: να τους υπηρετούν.

Η ελίτ της χώρας για να κρατήσει την εξουσία μεταπολεμικά υποτάχθηκε πλήρως στις ΗΠΑ, ενώ η Αγγλία κράτησε μια υπόγεια επιρροή. Το αντίτιμο της εξουσίας ήταν η γεωπολιτική αξία της χώρας. Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ και χωρίς κομμουνιστικό κίνδυνο στα Βαλκάνια, η γεωπολιτική αξία της Ελλάδας έπεσε. Αυξήθηκε, όμως, η αξία της Τουρκίας, επειδή έχει σύνορα και με τη Ρωσία και με την πετρελαιοφόρο Μέση Ανατολή.

Για να μείνει στην εξουσία η ελληνική ελίτ ξεπουλάει πλέον την ίδια τη χώρα, τον πλούτο της, επίγειο και υπόγειο, μαζί και τους κατοίκους, όλα στο παζάρι. Στον ΣΥΡΙΖΑ νομίζουν ότι με όσα κάνουν θα γίνουν δεκτοί ως νεοεισερχόμενα αλλά κανονικά μέλη στα ευρωπαϊκά σαλόνια, στη λέσχη των εκλεκτών.

Άλλο, όμως, να είσαι στα σαλόνια σερβιτόρος και άλλο να υπηρετείς δικά σου συμφέροντα. Από έλλειψη κριτικού πνεύματος, ιστορικής γνώσης και μνήμης, οι του ΣΥΡΙΖΑ αποποιήθηκαν την κληρονομιά τους χάριν νέων απολαύσεων. Υποτίμησαν ότι την προδοσία πολλοί αγάπησαν…

Υ.Γ. Ο Μακρόν κέρδισε, ο Μελανσόν δείλιασε, η Μαρίν Λεπέν μαράζωσε. Η Μαριόν-Μαρεσάλ, φιλόδοξη εγγονή, ομοϊδεάτης του σκληροπυρηνικού παππού Λεπέν, ίσως δυσαρεστημένη από την πρόθεση της θείας της Μαρίν να εκδημοκρατίσει το κόμμα, δήλωσε ότι αποχωρεί προσωρινά για «οικογενειακούς και πολιτικούς λόγους» από τις εκλογές και την πολιτική. Προαναγγέλλει, ίσως, μια ακόμα διάσπαση του Εθνικού Μετώπου.

Το Σύστημα έδειξε  τη δύναμή του και τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό του. Ας σημειωθεί ότι ο Μακρόν ήταν καλεσμένος στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ από τον Κίσσινγκερ το 2014.

Ωστόσο, πολλοί κρατήθηκαν μακριά, υπόμνηση ότι πίσω η αχλάδα έχει ουρά. Το Σύστημα θα πάρει αποφάσεις, θα δημιουργήσει τετελεσμένα. Αλλά οι κοινωνίες βράζουν, οι χώρες κλυδωνίζονται, τα Έθνη ασφυκτιούν. Έχουν να δουν τα μάτια μας…

πηγή

Advertisements
This entry was posted in Aναδημοσίευση απόSstavros Lygeros. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s