Το θλιβερό τέλος της μεταπολεμικής μας ιστορίας.

Από Αποστόλης Αποστολόπουλος

Υπάρχει μια καθαρή γραμμή που ενώνει τον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο της Γαλλίας Εμμανουέλ Μακρόν με τον πρόεδρο της ΝΔ Κυριάκο Μητσοτάκη. Και οι δυο γνωστοποίησαν εξαρχής το πρόγραμμά τους με απερίφραστη ειλικρίνεια, κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει ότι ξεγέλασαν τον κόσμο με λαγούς και πετραχήλια, σαν κάτι γνωστούς μας, ας πούμε. Μακρόν και Μητσοτάκης είναι και οι δυο νεοφιλελεύθεροι και δεν κρύβουν ότι θα πάρουν μέτρα αντιλαϊκά, θα απολύσουν κόσμο, χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, θα συμπιέσουν όσο μπορούν το κοινωνικό κράτος κλπ, κλπ.

Είναι προφανές ότι και οι δυο πολιτικοί πιστεύουν ότι η ειλικρίνεια δεν θα τους ζημιώσει. Και τουλάχιστον στην περίπτωση Μακρόν δεν έπεσαν έξω. Η «στρατηγική της ειλικρίνειας» είναι, ωστόσο, τόσο ανιδιοτελής όσο και οι ψεύτικες υποσχέσεις: Εκμεταλλεύεται ότι ο κόσμος έχει αηδιάσει από τα ψέματα των πολιτικών. Και, δεύτερον, βασίζεται στο ότι δεν φαίνεται να υπάρχει αυτή τη στιγμή άλλη αξιόπιστη πρόταση.

Στην πραγματικότητα υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες αλλά δεν υπάρχει ηγεσία ισχυρή, αποφασισμένη και ικανή να υποστηρίξει σταθερά τις πιο αξιόλογες. Το Σύστημα πνίγει στην κούνια κάθε ιδέα, κάθε φορέα και κάθε άνθρωπο που θα μπορούσε να πείσει ότι ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός.

Τα παραδείγματα αφθονούν: ο Σώντερς γονάτισε στην Κλίντον, οι Ποδέμος τσακώθηκαν μεταξύ τους, ο Μελανσόν δείλιασε, υπόκυψε στις πανταχόθεν πιέσεις, ιδίως της υπόλοιπης αριστεράς και τελικά αποδέχθηκε τον Μακρόν. Η Λεπέν ζάρωσε στον Β’ γύρο, φάνηκε «λίγη» όταν της ζήτησαν να υποστηρίξει την οικονομική της πολιτική. Και ο Τσίπρας με τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η πιο πικρή ιστορία των τελευταίων εβδομήντα ετών. Η υποτιθέμενη ειλικρίνεια των νεοφιλελεύθερων βασίζεται στο ότι κάθε αντίλογος γελοιοποιείται, απαξιώνεται, εξοντώνεται.

Δεν αρκεί, πλέον, να κερδίσει κανείς τις εκλογές. Οι συνεχείς επιθέσεις και η δυσφήμηση του Τραμπ από το αμερικανικό κατεστημένο επιβεβαιώνουν ότι η μάχη μετά τις εκλογές είναι εξίσου σημαντική με την προεκλογική. Οι ελίτ καθορίζουν τον φίλο/εχθρό ανάλογα με το ποιος ταιριάζει με τα σχέδια του Συστήματος. Οι κυρίαρχες ελίτ έχουν οργανωθεί όπως ένα Στρατηγείο εν ώρα μάχης με εχθρό όλους εμάς, πολίτες κάθε κατηγορίας, και όλα τα Έθνη-Κράτη. Στόχος είναι να αποκλειστεί προληπτικά ή να εξοντωθεί εκ των υστέρων κάθε πιθανή απόπειρα παρέκκλισης από το σχεδιασμό του Στρατηγείου. Το Σύστημα έχει έδρα Μελέτης, Σχεδιασμού, Οργάνωσης και Δράσης τον αγγλοσαξωνικό Κόσμο. Ο Σχεδιασμός είναι μακροπρόθεσμος όσο και άμεσης ανάγκης. Πχ το 2014 ο Κίσσινγκερ προσκάλεσε στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ τον Μακρόν και πέρυσι προσκάλεσαν τον κ. Εδουάρδο Φιλίπ. Ο Μακρόν έγινε Πρόεδρος και αμέσως «επέλεξε» τον κ. Φιλίπ για πρωθυπουργό. Ο Φιγιόν, έχω ξαναγράψει, είχε πει σε συνέντευξή του (agora. vox) ότι “αυτοί (της Μπίλντεμπεργκ) κυβερνάνε τον Κόσμο”. Η συνέντευξη αποσύρθηκε και ο φλύαρος Φιγιόν εξοντώθηκε. Ειρήσθω εν παρόδω ο Μακρόν ήταν υπάλληλος του Ρότσιλντ αλλά δεν τον «διόρισε» αυτός μόνος του. Ο Μακρόν πέρασε από συλλογικές εξετάσεις, της Μπίλντεμπεργκ, ώστε να αξιολογηθεί από ποικιλία κριτών και κριτηρίων. Αντάξια του ονόματός της είναι η ελίτ που μεθοδεύει την επιλογή των άριστων, για τα συμφέροντά της.

Οι κυβερνώντες στον αγγλοσαξωνικό χώρο έχουν εξαλείψει, κατά το δυνατόν, τα προσωποπαγή χαρακτηριστικά, όπως υποδεικνύει το παράδειγμα Μακρόν, και βασίζονται στην ίδια αντίληψη και μεθοδολογία με τον υπαρκτό (σταλινικό) σοσιαλισμό: Ένα πρόγραμμα, μια (μονοδιάστατη) σκέψη, ένας αμείλικτος τρόπος εφαρμογής του. Τυπικό παράδειγμα είναι το ΔΝΤ. Το Ταμείο εφαρμόζει την ίδια συνταγή, της απερίγραπτης λιτότητας, αδιαφορώντας για τις ειδικές συνθήκες κάθε χώρας. Όποιος επιχειρήσει να ξεφύγει ή δεν είναι αρεστός στο Σύστημα πχ ο Στρος Καν, ο Τραμπ, η Λεπέν, ο (νεοφιλελεύθερος) Φιγιόν κλπ, αντιμετωπίζει ανελέητο, εξοντωτικό πόλεμο. Στον ίδιο κατάλογο ο Μιλόσεβιτς (το Διεθνές Δικαστήριο αφού τον εξόντωσε, τον αθώωσε), ο Σαντάμ, ο Καντάφι, ο Άσαντ κλπ, κλπ.

Δεν αρκεί να μιλάμε γενικώς για τον Καπιταλισμό. Στο πλαίσιο του Καπιταλισμού οι κυρίαρχες ελίτ έχουν οργανωθεί σε ολοκληρωμένο Στρατηγείο που περιφρονεί και καταπατά τις ίδιες του τις διακηρύξεις και διατηρεί τις εκλογές ως πρόσοψη της Δημοκρατίας αλλά μόνο όσο είναι απαραίτητο. Ένα Στρατηγείο που τρώει τα σωθικά του ενώ αναζητά τις αιτίες της αρρώστιας του σε κάποιον εξωτερικό εχθρό. Πχ η κατάρρευση των Χρηματιστηρίων από την πρώτη παγκόσμια «κρίση της τουλίπας» στο Ολλανδικό χρηματιστήριο τον 19ο αιώνα έως την κρίση του 2007/8 δεν οφείλονταν φυσικά σε κανένα κομμουνισμό ή στο κακό Ισλάμ, το πρόβλημα ήταν και είναι στο ίδιο το Σύστημα, ο Μαρξ το έχει περιγράψει άριστα.

Ο φυσικός αντίπαλος αυτού του Συστήματος, η ιστορική Αριστερά, ηττήθηκε ολοκληρωτικά και αμετάκλητα, δεν υπάρχουν κληρονόμοι. Έχει σπάσει η ιστορική συνέχεια. Άλλοι άνθρωποι σε μελλοντικές εποχές θα αντισταθούν στην αδικία, όπως πάντα.

Η Ελλάδα καταδικάστηκε από τις κυρίαρχες ελίτ της Δεξιάς και της Αριστεράς να μείνει μια χώρα εξαρτημένη, με επαρχιώτικη, μίζερη νοοτροπία. Πχ Δεξιά και Αριστερά συνέπλευσαν στην καταδίκη του Βενιζέλου και της μικρασιατικής εκστρατείας. Στη Μεταπολίτευση, αμετανόητη η Δεξιά δεν ανέχθηκε το ρηξικέλευθο μεγαλόπνοο έργο του Μάνου Χατζιδάκη, ως Διευθυντή του Γ΄ Ραδιοφωνικού Προγράμματος της ΕΡΤ ενώ, βυθισμένη στη μιζέρια, η ηγεσία της Αριστεράς πολέμησε αρχικά τον Θεοδωράκη για τον Επιτάφιο και έκανε πίσω μόνο όταν αντέδρασε μαζικά ο κόσμος, οπότε οι ηγέτες από επικριτές έγιναν γλύφτες του συνθέτη, όπως κάθε συνεπής καιροσκόπος.

Συνένοχες ως το τέλος οι ελίτ της χώρας ολοκληρώνουν το έργο τους με την υπογραφή των αλλεπάλληλων Μνημονίων. Ο ΣΥΡΙΖΑ διέλυσε και την τελευταία αυταπάτη ότι η ελληνική Αριστερά θα μπορούσε να είναι δύναμη ανανέωσης. Και σε μια αληθινά συμβολική διαδικασία, όπως θέλει συχνά η ειρωνεία της Ιστορίας, ολοκληρώνει την κάθοδο προς τον Άδη σε συνεργασία με το υποτίθεται πιο «ακραίο» τμήμα της Δεξιάς. Είναι το θλιβερό τέλος της μεταπολεμικής μας ιστορίας.

πηγή

Advertisements
This entry was posted in Αναδημοσίευση από iskra, Αναδημοσίευση από iskra.gr. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s